Przyroda
Leśnictwo Głuchy Bór położone jest w III Krainie Wielkopolsko-Pomorskiej w dzielnicy Borów Tucholskich. Według podziału na mezoregiony fizyczno-geograficzne (J. Kondracki 1994) teren leśnictwa obejmuje część mezoregionu Równiny Charzykowskiej. Mnogość jezior i oczek wodnych sprawiają, że wokół leśnictwa znajdują się liczne projektowane rezerwarty ornitologiczno-torfowiskowe, krajobrazowe, florystyczne, itp. Nie mogłem również pominąć opisu Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego, na którego terenie leśnictwo znajduje się w całości.
"Lipno i Lipionko".
Rezerwat ornitologiczno-torfowiskowy w zachodniej części Parku, na południowy wschód od miejscowości Piechowice, w skład którego wchodzą dwa jeziora: Lipno i Lipionko wraz z pobliskimi podmokłościami zwanymi Małe i Wielkie Błota. Zarówno wymienione jeziora, jak i sąsiadujące z nimi podmokłości zajmują rozległe zagłębienie po martwym lodzie, położone na pograniczu zalesionej równiny sandrowej i bezleśnego fragmentu użytkowanej rolniczo strefy czołowo morenowej. Jezioro Lipno o powierzchni 41,2 ha i maksymalnej głębokości 6 m, jest sztucznie połączone rowem z jeziorem Słupino. Jezioro Lipionko jest bezodpływowe i bardzo płytkie, o powierzchni wynoszącej zaledwie 4 ha.
"Motowęże".
Rezerwat torfowiskowo-krajobrazowy w południowo-zachodniej części Parku, obejmujący kilka różnej wielkości zagłębień wytopiskowych wraz z małymi jeziorami oligo- i dystroficznymi. Przewidziane do ochrony torfowiska wypełniają całkowicie lub częściowo zagłębienia terenu, stanowiąc obrzeża kilku małych jezior, jak Czarne, Motowęże, Syconki Wielkie, Syconki Małe i inne bez nazw.
"Brzeg jeziora Cheb".
Rezerwat florystyczny w zachodniej części Parku, zajmujący niewielki płat nisko położonej łąki, rozprzestrzeniający się miedzy jeziorami Cheb i Słupino. Jest to najmniejszy z projektowanych rezerwatów Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego, położony w okolicach wsi Piechowice i Dąbrówka.
Użytek ekologiczny "Kępa buka".
Niedaleko leśniczówki Głuchy Bór na powierzchni 0,92 ha znajduje się 160-letni drzewostan bukowy. Jest on swoistym ewenementem w tym miejscu, gdyż dookoła znajduje się lita sosna. Niestety, bardzo słabo odnawia się naturalnie, gdyż prawie cała bukiew wyjadana jest przez dziki.
"Widłak spłaszczony".
Na terenie leśnictwa występuje również stanowisko widłaka spłaszczonego. Widłak ten w podgatunku Zeillera rośnie tu na powierzchni nie przekraczającej 13m długości i 7m szerokości. Jest to fragment około 20-letniej tyczkowiny sosnowej w rozległym kompleksie borów sosnowych. Teren lokalnie jest nieco nachylony w stronę północną, do drogi. W miejscu występowania widłaka spłaszczonego panuje chrobotek reniferowy, płucnica islandzka z nielicznym udziałem wrzosu (Calluna vulgaris), zaś w najbliższym sąsiedztwie dodatkowo w tyczkowinie występują borówki: brusznica (Vaccinium vitis-idaea) i czernica (V. myrtillus).
Grupa jałowców.
Między wsią Piechowice, a jeziorem Lipno w okolicy gospodarstwa Kujawskich znajduje się siedem jałowców pospolitych w wieku ok. 100 lat.
Mają one od 5 do 9 metrów wysokości i grubość pni od 0,35 m do 0,75 m. W okolicy stanowią najstarszą grupę jałowców.
Wdzydzki Park Krajobrazowy.
Wdzydzki Park Krajobrazowy utworzono na mocy uchwały W.R.N. nr XIX/83/83 (Dz.Urz. W.R.N. w Gdańsku z 1983r. Nr 13/83 z dnia 15.08.1983r). Park leży w południowej części województwa pomorskiego na południowo-zachodnim skraju powiatu kościerskiego. W granicach parku znajdują się grunty administrowane przez pięć gmin: Kościerzyna, Karsin, Lipusz, Stara Kiszewa oraz lasy państwowe, na których gospodarują Nadleśnictwa: Kościerzyna i Lipusz.
Park zajmuje powierzchnię 17832 ha w tym lasy - 11379 ha, grunty orne - 2120 ha, wody - 1950 ha, inne użytki 2392 ha.
Pod względem regionalizacji przyrodniczo-leśnej park położony jest w północno-zachodniej części Borów Tucholskich we wschodniej części Równiny Charzykowskiej.
